Reviews around the SEA Region

Bagkus, ang Imperyo ay binubuo ng “isang serye ng mga organismong pambansa at supranasyonal na nagkakaisa sa iisang lohika ng paghahari.” Sa ngayon, sa pagbagsak ng mga bansa-estado sa kamay ng kapitalismong global, “ang Imperyo ang soberanyang kapangyarihan na naghahari sa saigdig”

FIELD WORK BAGO AT MATAPOS MAGRETIRO Isamu Yamada Tatlong taon bago magretiro Nang maabot ko ang edad na sesenta—ang ispesyal na kaarawan para ipagdiwang ang mahabang buhay—inulit ko ang aking desisyong tapusin na ang aking karera bilang mananaliksik.  Inaamin kong ilang beses ko nang naisip na gawin ito, subalit kinailangan ko itong iurong dahil lahat ng aking [...]

Sa Timog Pilipinas, malawak ang teritoryong saklaw ng impluwensya ng Sultanado ng Magindanao. [2] Napakalawak ng teritoryong ito kung kaya’t ang buong pulo ay binansagang “Mindanao” ng mga Espanyol bilang pagkilala rito (McKenna 1998, 27). Sa pamamagitan ng pakikipag-alyado, kasanayan at kahusayan sa mga usaping militar at gawaing pang-ekonomya, hindi lamang naipagtanggol ng mga Magindanawan ang kanilang sarili laban sa panghihimasok ng mga Espanyol, subalit umunlad pa ang mga ito kasami ang marami pang ibang sultanadong Islamiko sa Timog-silangang Asya.

Southeast Asian Studies, part of the broader field of Area Studies, is an interdisciplinary field of study which focuses on the Southeast Asian region as its object of study. Among the principal subjects in scholarship and research in Southeast Asian Studies are history, economy, politics, society, culture, ethnicity, religion, language, and environment.

Samantalang marami nang naisulat tungkol sa banta ng terorismo sa Timog-silangang Asya, kakaunti lamang ang nagbibigay ng pananaw hinggil sa mga mekanismong rehiyonal at hakbangin laban sa mga banta at pagtatasa sa kasapatan at pagiging epektibo ng mga ito. Dalawa ang layunin ng papel na ito: samantalang sisikapin nitong gumawa ng kritikal na pagsusuring nakabatay sa mga pangunahing batis sa pagtutulungang rehiyonal laban sa terorismo sa pamamagitan ng Association of Southeast Asian Nations (ASEAN), hangad din nitong mag-ambag sa mas malalim na pagkakaintindi sa ASEAN sa pamamagitan ng masusing pag-aaral sa mga masalimuot at malimit na di-maintindihang institusyon at mekanismong kaugnay ng seguridad.

May ilang paraan ng pagrebyu ng libro. Ang karaniwang paraan ay ang pagpili ng isang libro at pagbigay ng opinyon sa nilalaman nito. Ang ibang paraan ay ang pagrebyu ng ilang libro na may iisang tema at ituon ang komentaryo dito. Ang pangalawang paraan ang malimit gamitin sa mga kritikal na pagsusuri sa mga naunang pag-aaral hinggil sa isang partikular na paksa.

Ang karahasan at pagiging relihiyoso ay parehong “anak” ng kultura. Batay sa mga konteksto at motibo, ang karahasan ay maaaring iklasipika sa iba’t ibang uri. Halimbawa ang carok, isang marahas na tradisyon para sa pagsasaayos sa mga tunggalian ng mga Madurese. Maaari itong humantong sa mga malubhang pagkasugat o kamatayan para sa mga nasasangkot dito, depende sa silakbo ng damdamin sa pagtatanggol sa amor- propryo at dangal. Ang Madurese ay nagsasagawa ng carok tuwing ang kanilang dangal ay nainsulto o kung nakaramdam sila ng pagkayurak o pananakit. Tuwing ang pakiramdam ng pagkagipit ay humahantong sa kahihiyan (maloh o todus), pinanghahawakan ng Madurese ang carok para ayusin ito. Ang kunteksto nito ay nagpapatunay sa popular na kasabihang Madurese na “ango 'an pote tolang etembang pote matah,” na literal na nangangahulugang “mas mabuti na ang puting buto kaysa mamuti ang mata” at sa metaporikal: “Ang buhay ay walang saysay kung walang amor- propryo.”

“Kung ikaw ay lalaki, sige lang at kunin mo lahat ng kaya mong kasamahin! Sampu! Hahaha!” Ito ang sinabi ng isang matandang babae, mahigit animnapung taong gulang, habang nakaupo sa tumba-tumba. Ang biruang ito ay naganap sa isang subdistrito sa Serang, sa lalawigan ng Banten, Indonesia. Hindi nakapagtataka kung ang isang lalaki ay walang nakikitang problema sa poligamya, sapagkat pinahihintulutan ng Islam ang isang lalaki na magkaroon ng hanggang apat na asawa. Subalit nagulat ako na marinig mula sa isang babae ang ganitong kabukas na palagay.

As they painstakingly tie hundreds of abaca strands on their backstrap looms, they talk about how they learned to weave from their mothers, and how a motif or design comes to them in a dream. And while they dye their abaca fibers in juices from leaves and roots, and then weave them into intricate patterns, they tell us about the olden days, when weaving was a skill any woman of stature should have, and the t’nalak a prized and treasured possession, and may be exchanged for a house or a piece of land.

Ang Thailand ay nagbigay ng ibayong suporta sa mga rebolusyonaryong Indian na naninirahan sa Thailand at ang mga aktibistang Indian ay maaari ring maglunsad ng kanilang mga proyekto at pakikipagsapalarang anti-kolonyal sa bansa. Ang papel na ito hinggil sa mga gawain ng mga rebolusyonaryong Indian sa Thailand ay magtatangkang talakayin ang susing katanungan kung sariling inisyatiba ng mga Thai o dikta ng Hapon ang pagtulong sa mga rebolusyonaryong Indian. Sisikapin din ng papel na gumawa ng paghahambing sa dawalang dakilang pinuno ng panahong iyon—sina Subhas Chandra Bose at Phibulsongram sa kunteksto ng nasyunalismong pan-Asyano at tatalakayin ang katangian ng mga patakarang kanilang ipinatupad.

Si Tita Thong ay hindi nagsusuot ng pulang t-shirt. Siya ay karaniwang tao lamang. Hindi ko alam kung nakapagtapos siya ng elementarya o hindi. Ang kanyang trabaho ay “maybahay,” na hindi maisalin bilang “asawa” sapagkat matagal nang patay ang kanyang asawa. Sa mga drama sa telebisyon, pagkatapos ng balita, ang ganitong klaseng maybahay ay tinatawag na “utusan.” Hindi na bale kung ano siya. Ang alam ko lang ay magkababayan kami. Isang araw, nang nagpunta siya sa aking bahay para bumili ng baboy, sinubukan kong malaman kung ano ang palagay niya sa mga demonstrasyon ng mga nakapulang t-shirt at ang kaguluhang nangyari noong Songkran (Bagong Taon sa Thailand) habang abala kami sa paggawa ng curry para dalhin sa templo.

Sa kabila ng iba’t ibang pagbabago matapos ang kalunus-lunos na kaganapan ng Mayo 1998, kabilang ang pinakahuling rebisyon sa Batas Pagkamamamayan (lumabas bilang No. 12/2006) na nagbigay sa mga Tsino-Indones ng panlipunan at pulitikal na espasyo para ipahayag ang kanilang kultural na identidad, tinitingnan pa rin ng ilang Tsino-Indones ang sitwasyon bilang may potensyal na maging kasingpanganib ng panahon ng New Order.

Although those in their privileged status as a permanent worker realized how the economic situations have created hardship they shared together with their brothers and sisters who are in contract and subcontract employment status, given the limited space they have, only sporadic and time-bound contributions are the best they can manage.1 To add to this tip of the iceberg, is the problems of the Burmese migrant workers which have been long ignored by the labor unions.

From this environment, witnessing the teachers and students, he learned a lot about the knowledge of music, giving him the capacity of innovating and recycling garbage to producing unique compositions of sounds. ...“In Indonesia only few experts understand this situation; autodidact artists with excellent talent such as Dodong, have been pushed out of the academic environment because they do not have a degree. ...As an autodidact musician who did not finish Sekolah Tehnik (technical junior high school), he gets to play with a world class orchestra in the show named “La Flute Enchantee” organized by UNESCO in France in 2006; this really makes him proud.

It is with sadness that we pass on news of the death of one of our contributors. Dr. Reed Wadley co-authored the feature article “Vigilantes and Gangsters in the Borderland of West Kalimantan, Indonesia” with Michael Eilenberg in 2006. Reproduced below is his obituary by the Borneo Research Council and information on the Reed Wadley Memorial Fund to aid graduate students planning research on cultural anthropology in Borneo.